บนรถเมล์สาย สาย 57
วันพฤหัสบดี ที่ 4 ต.ค. 2550 เวลาประมาณ 5.30 - 6.00
เราเดินขึ้นรถเมล์สาย 57 เพื่อที่จะได้กลับบ้้าน
เราแบกของเป็นอีบ้าหอบฟาง ทั้งที่ ๆ ความสูงของเรา จัดอยู่ในประเภท"เตี้ย"
เราอยากนั่งใจแทบขาด แต่ด้วยความที่รถมันเต็ม ไม่มีเก้าอี้สักตัวเดียวที่ว่าง
เราก็โหนราวไป เอื้อมสุดแขน...แขนที่หอบถุงปัญญาอ่อนบ้าบอคอแตกเต็มมือ
ด้านหลังเรา เป็นพี่ผู้หญิง ถ้าให้เดาน่าจะสัก ม.ปลาย ใส่ชุดนักเรียน หิ้วของ ท่าทางเรียบร้อย
รถเมล์ก็แล่นไป...จนมาถึงพาต้าปิ่นเกล้า...
แล้วก็มีผู้ชายคนหนึ่ง กระโดดขึ้นรถเมล์ด้วยความรีบร้อน ชนเรากระเด็นไปโดนพี่สาวข้างหลัง
เราก็ขอโทษพี่เค้า...พี่สาวคนนี้ก็ยิ้ม บอกว่า "ไม่เป็นไรค่ะ" บอกตรง ๆ ว่าพี่เค้าน่ารักมาก
และคุณผู้ชายคนนั้น ก็รีบ กระโดดตะครุบ นั่งบนเก้าอี้ที่มีคนเพิ่งลุกไป
(ตอนนั้นคิดว่า "โห...ไอ้หน้าด้าน น่าจะกระเด็นตกหน้าต่างไปว่ะ")
พอรถเมล์แล่นไปได้อีกสักแป๊บ...มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินลงไป
พี่สาวคนนั้นก็สะกิดเรา บอกให้ไปนั่งเก้าอี้ที่ว่าง...เราก็ส่ายหน้า (ไม่ใช่เพราะคนดี...แต่อีกป้ายเดียวก็ถึงบ้านเราแล้ว...จะนั่งเพื่อ?...)
พี่สาวคนนั้นเห็นเราบอกว่าไม่นั่ง ก็ยืนกันไว้ แล้วบอกให้คนอื่นนั่งแทน (รู้สึกจะเป็นผู้หญิงอุ้มเด็กมั้ง)
บอกตรง ๆ ว่าโคตรจะประทับใจมาก...เลยพยายามแอบมองหน้าเค้า...และจดจำรายละเอียดให้มากที่สุด...
1. เสื้อนักเรียน ปักว่า " ร.อ." กระโปรงยาวสีน้ำเงินเข้ม
2. มัดผมหางม้าสูง ๆ
3. โบว์สีน้ำตาล
4. ถือกระเป๋าสีน้ำตาล
5. ไฝ หรือ ปานดำ ที่แก้มขวา
ว่าแต่ ร.อ. นี่โรงเรียนอะไร่หว่า ?...
...และตอนนี้...เราก็ยังคงชื่นชมในความใจดีของพี่เค้า...555+...แต่ก็ไม่ได้แอบชอบนะ ^^ อย่าคิดลึก
พอและ ๆ...วันนี้วันเกิด เลยอยากบอกเรื่องดี ๆ ให้คนอื่นได้รับรู้บ้าง...
///ขอบคุณนะคะ พี่สาว(ที่เราไม่รู้จัก)///
)
